பதிவுலகுக்கு எதற்கு வந்தேன், எப்படி வந்தேன் என விவரமாக சொல்லி உங்கள் பொறுமையை சோதிக்க விரும்பவில்லை. ஒற்றை வரியில் சொல்லவேண்டும் என்றால் 'பொழுது போகவில்லை வந்தேன்'. (அட நம்புங்கப்பா!) தனிமை என்பது எவ்வளவு கொடுமை! அதை இரண்டு வருடங்களாக அனுபவித்த எனக்கு, இன்று என் நண்பன், உறவு, காதலி என்று எல்லாமே இந்த பதிவுலகும், என் பிளாக்கரும் ஆகிப்போச்சு! இங்கு வந்ததால் நான் அறிந்து கொண்டவை பல, இழந்து கொண்டவை என் பல இரவுகள் தூக்கம். உண்மையை சொல்லவேண்டும் என்றால் இன்னும் சில கிழமைகளில், மாதங்களில் பதிவுலகில் இருந்து காணாமல் போய் விட கூடிய சந்தர்ப்பம் உண்டு, ஆனால் மீண்டும் வருவேன் என்ற நம்பிக்கையுடன்...
தொன்னூற்று ஒன்பதாவது பதிவு வரை என்னோடு கூடவந்த என் தாய் மொழிக்கு இந்த நூறாவது பதிவு.
உன்னை வர்ணிக்க
வார்த்தைகள் தேடி தோற்றுப்போகிறேன்.
தேடிப் பொறுக்கும் வார்த்தைகளையும்
கோர்த்தும் சேர்த்தும்
இயலாமையால் சோர்ந்துவிடுகிறேன்;
பாவலர்கள் பலர் போற்றிய உனக்கு ,இந்த
தேடிப் பொறுக்கும் வார்த்தைகளையும்
கோர்த்தும் சேர்த்தும்
இயலாமையால் சோர்ந்துவிடுகிறேன்;
பாவலர்கள் பலர் போற்றிய உனக்கு ,இந்த
பாலகன் நான் எம்மட்டு?
அன்னைக்கடுத்து நான் அதனால் தான்,
நான் இவ்வுலகில் சுவாசிப்பதும், வாசிப்பதும்.
என் நாவை அரவணைத்துக்கொண்ட
தாய் நீ - அதன் பின்
என் பேச்சிலும், மூச்சிலும்
சந்தோசத்திலும், வலியிலும்
உன்னையே உணர்ந்து கொள்கிறேன்.
உன் பெருமையை
உன் புகழை
உன் இனிமையை
என்னவென்று சொல்வேன்!
உன் இனிமையை
என்னவென்று சொல்வேன்!
ஒளவை, பாரதி, வள்ளுவன் என்று- உனை
ஆலமரமாக்கி அதன் ஆணிவேரகிப்போனவர் பலர்.
நாவலர், சேக்கிழார் போன்று
உன் விழுதுகளாக நின்றவர்களும் உளர்.
இன்று வேற்று மொழி கதைப்பதையே
வீரமாக கொள்ளும் நம்மவர்கள் பலர்,
வேற்றுமொழியில் இருந்து வந்து
தமிழ் மொழியே செம்மொழி எனக்கண்டு
பாண்டித்தியம் பெற்ற
'வீரமா முனிவர்'களும் உளர்.
இலக்கிய உலகிலும்
இல்லற வாழ்விலும்
உன்னால் பிழைத்துக்கொள்பவர்கள் பலர்.
அரசியல் உலகிலும், அடுத்தவனை
அடிமை கொள்ள எண்ணும் அராஜக வாழ்விலும்
உன்னை வைத்தே பிழைப்பு நடத்துபவர்களும் உளர்.
இன்று இலத்திரனியல் உலகில்
இணையம் என்ற கடலில்
உன் கரம் பிடித்து கரை சேர துடிக்கும்
கப்பல்களாக பலர் - அதில்
சிறு ஓடம் நான்
உன்பால் சிரம் தாழ்த்துகிறேன்!
நட்புடன்
கந்தசாமி.
